3096 Days

3096 Days | บอกโลก ว่าต้องรอด (2013)

3096 Days

3096 Days | บอกโลก ว่าต้องรอด (2013)

“การลักพาตัว” คือ การก่ออาชญากรรมที่สร้างความหวาดกลัวและความหวาดระแวงให้กับผู้คนจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นการลักพาตัวไปเพื่อขู่กรรโชกเรียกค่าไถ่หรือการลักพาตัวไปเพื่อค้ามนุษย์  พ่อแม่จำนวนมากจึงมักจะคอยเฝ้าระวังลูกหลานอย่างไม่ให้คาดสายตาเพราะไม่รู้ว่าวันไหนความโชคร้ายนี้จะมาถึงตัว การลักพาตัวจึงกลายเป็น “คำ” (Keyword) ที่ทำงานกับจิตใจของผู้คนได้เป็นอย่างดี  เว็บดูหนัง  ดังนั้น จึงไม่แปลกที่ภาพยนตร์จำนวนมากเลือกที่จะใช้ปมแห่งความกลัวในจิตใจของผู้คนนี้เป็นพล็อตในการสร้างภาพยนตร์ 3096 Days  บอกโลก ว่าต้องรอด เองก็เป็นหนึ่งในนั้น ที่สำคัญเรื่องนี้มาจากเรื่องจริง

3096 Days  บอกโลก ว่าต้องรอด เป็นภาพยนตร์แนว  ชีวิตจริง Biography สร้างจากเรื่องจริงของนาสตาชา แคมพุชที่ถูกลักพาตัวไปนานถึง 10 ปี เริ่มเรื่องมานาสตาชาสกีลงจากภูเขาจากนั้นก็ไปเข้าห้องน้ำแล้วพยายามขอความช่วยเหลือ ตัดกลับไปสมัยนาสตาชายังเด็ก นาสตาชาค่อนข้างขาดความอบอุ่นพ่อกับแม่แยกกันอยู่ พ่อของนาสตาชาพานาสตาชาไปที่บาร์พอแม่รู้เข้าก็โกรธพาลตบนาสตาชา ปกติแม่จะเป็นคนขับรถไปส่งนาสตาชาที่โรงเรียนแต่วันนั้น (หลังจากที่ถูกแม่ตบ) นาสตาชาเดินไปโรงเรียนเองระหว่างทางก็ถูกโวล์ฟกังจับตัวขึ้นรถตู้สีขาวไป โวล์ฟกังขังนาสตาชาไว้ในห้องใต้ดินที่ถูกสร้างขึ้นอย่างมิดชิดในโรงรถ ในนั้นมีอ่างน้ำกับโถส้วมอยู่ด้วย โวล์ฟกังเอาที่นอนกับอาหารมาให้ นาสตาชาพยายามปรับตัวทำตามคำสั่งโวล์ฟกังที่คอยพูดกรอกหูตลอดว่า Obey me เวลาที่นาสตาชาเชื่อฟังโวล์ฟกังก็จะดีด้วยแต่เมื่อไหร่ที่นาสตาชาเริ่มอยากหนีหรือขัดคำสั่งก็จะถูกทำร้ายหรือให้อดอาหาร ข่าวรายงานเรื่องนาสตาชาหายตัวไปแม่ของนาสตาชาโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง 

บอกโลก ว่าต้องรอด

โวล์ฟกังอาศัยอยู่ในบ้านคนเดียวแต่แม่จะหาอาหารมาให้เสมอบางครั้งก็มียายมาด้วย แม่ของโวล์ฟกังออกแนวระเบียบจัดโวล์ฟกังเลยเก็บกดไปออกคำสั่งกับนาสตาชาแทนคงเพื่อชดเชยปมด้วยตัวเองมั้ง ตำรวจมาหาเบาะแสเรื่องนาสตาชาที่บ้านโวล์ฟกังเพราะตอนที่นาสตาชาถูกจับมีเด็กเห็นรถตู้สีขาวแต่ไม่พบพิรุธตำรวจเลยกลับไป โวล์ฟกังติดตั้งอินเตอร์คอมสำหรับคุยกับนาสตาชา นาสตาชาเขียนจดหมายถึงพ่อแม่ฝากโวล์ฟกังส่งแต่โวล์ฟกังฉีกทิ้ง โวล์ฟกังบอกกับนาสตาชาว่าพ่อแม่ของนาสตาชาไม่ต้องการนาสตาชาเพราะไม่ยอมส่งค่าไถ่มาให้และพูดกรอกหูตลอดว่านาสตาชาเหลือแค่โวล์ฟกังแค่คนเดียว นาสตาชาเริ่มดื้อโวล์ฟกังให้นาสตาชาดูความซับซ้อนของที่คุมขังว่ามันออกไปยากมาก เวลาผ่านไปนาสตาชาโตขึ้นเริ่มมีประจำเดือนเลยขอขึ้นไปอาบน้ำข้างบนบ้าน โวล์ฟกังยอมพานาสตาชาขึ้นไปอาบน้ำ แม่ของโวล์ฟกังเจอเส้นผมของนาสตาชาเลยคิดว่าโวล์ฟกังมีแฟน โวล์ฟกังจับนาสตาชาโกนหัวจนเกรียน โวล์ฟกังให้หนังสือกับวอล์คแมนเป็นของขวัญคริสมาส โวล์ฟกังตั้งชื่อใหม่ให้นาสตาชาว่าบีบี ยายของนาสตาชายังคงถักเสื้อหนาวรอนาสตาชากลับมา โวล์ฟกังปรับปรุงห้องใต้หลังคาและเริ่มให้นาสตาชานอนด้วยแต่ต้องมัดมือไว้กับโวล์ฟกัง ทุกปีโวล์ฟกังจะออกไปเล่นสกีนาสตาชาขอไปด้วย 

โวล์ฟกังเริ่มซื้อถุงยางอนามัยมาและพยายามมีเซ็กส์กับนาสตาชาไม่แน่ใจว่าไม่สำเร็จหรือสำเร็จแต่เสร็จเร็วมาก นาสตาชาขอออกไปเดินเล่นที่สวนโวล์ฟกังก็ยอมแต่พอหมาเริ่มเห่านาสตาชาเริ่มเรียกร้องโวล์ฟกังก็จับนาสตาชาไปขังในห้องใต้ดินในโรงรถเหมือนเดิม ทุกครั้งที่นาสตาชาไม่เชื่อฟังหรอืเริ่มขัดขืนก็จะถูกทำร้ายร่างกายทั้งตบ เตะ ต่อย ทุบตีสารพัด นาสตาชาเริ่มขอไว้ผมยาวและเริ่มได้ออกไปข้างนอกแต่โวล์ฟกังขู่ว่าจะฆ่าทุกคนถ้านาสตาชาคิดหนี นาสตาชามีโอกาสขอให้คนช่วยที่ร้านแต่กลับไม่กล้า โวล์ฟกังทำห้องใหม่เสร็จแรงงานนาสตาชา โวล์ฟกังเล่าเรื่องแปนการจับตัวนาสตาชาที่ใช้เวลาเตรียมการสร้างห้องใต้ดิน โวล์ฟดังบอกว่าชอบรอยยิ้มของนาสตาชาที่เจอตั้งแต่ตอนเด็ก คืนนั้นโวล์ฟกังมีเซ็กส์กับนาสตาชา

3096 Days

ส่วนตัวเคยอ่านเกี่ยวกับคดีนี้ของ  Natascha Kampusch มาก่อนหน้าก็รู้สึกว่าเป็นคดีที่น่าสนใจมาก แต่ไม่ได้รู้รายละเอียดอะไรมาก พอได้ดูหนังจาก เว็บดูหนังHD   ตอนดูก็ไม่ได้คิดว่าหนังดีมาก แอบคิดว่าน่าจะทำได้ดีกว่านี้   แต่พอดูจบ ความรู้สึกเศร้ากลับติดอยู่ในใจ  มันบอกไม่ถูก ความรู้สึกมันหลากหลายผสมปนเป มันมากยิ่งกว่าความเศร้า  แต่มีอะไรให้กลับมาคิดเยอะ    บางทีถ้าหนังเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องแต่งอาจดูแล้วเฉยๆ  แต่พอคิดว่ามันสร้างจากเรื่องจริงแล้วสะเทือนใจมาก   ดูจบเปิดเน็ตอ่านเรื่องของ Natascha Kampusch แล้วร้องไห้   ยิ่งเห็นหน้าตาที่ยิ้มอย่างอ่อนละมุนของเธอแล้วบอกไม่ถูก   แถมเธอยังดูแข็งแกร่งใช้ชีวิตต่อได้อย่างเปิดเผย เราว่าแม้หลายจุดๆ ยังไม่แผลแต่ก็ถือว่าเป็นภาพยนตร์ที่น่าสนใจดี